خیلی حال میکنم با این عبارت "با این همه" ، یه جورٍ باحالیه، یه بی خیالی خاصی توش داره، انگار همه حرفها و استدلال های قبلی رو خیلی راحت می خواد به تخم بگیره، یا اینکه بگه قبول دارما ولی...، خیلی لاشیه!! خوشم میاد. مخصوصا وقتی تو شعر یا ترانه باشه:
با این همه کاری به جز دوست داشتن تو من بلد نیستم...
با این همه ای قلب در به در هرگز ز یاد مبر...

شبیه فرو دادن یه بغض 9 ساله بود وقتی دیشب دیدم احمد باطبی بالاخره از ایران رفته. یه بغض از سال اول دبیرستان تا حالا.

تو این هفته باید با آرش خدا حافظی کنم. این فکر و بقیه مشغله های این روزهام منو پرت می کنه تو یه چمن زار سبز تو حاشیه ی سرخ یه غروب و صدای یه ناقوس تو دوردست روی برج یه کلیسا شنیده میشه و با طنین هر ضربه محکمش یادم میاره که چقدر توی درک و هم قبول واقعیت ضعیفم. و یادم میاره که تموم ظلم بشری میتونه توی یه گلوله یا یه قطره جوهر خلاصه بشه. اینجا خوبه، خلوته. یگان نمیاد.

- داشتم یه نگاه سزسزی به اعلامیه جهانی حقوق بشر مینداختم، به نظرم اومد موارد زیر تو ایران رعایت نمیشه:
1و2و3و5و6و7و8و9و10و11و12و13و16و18و19و20و21و22و23و25و26و27و28و30
خوب شاید ما جزو بشرها نیستیم، ایناش به جهنم چرا ماده شماره 13 رو رعایت نمیکنن؟


- دم فرزندان برومند ایتالیا گرم که تموم تلاششون رو برای شاد کردن دل ما کردن ولی خوب، نشد. کی این ماجرای ایتالیا با این پنالتی ها تموم میشه خدا میدونه.

-بعد از مدت ها استفاده و به نوعی اعتیاد به گوگل ریدر، بالاخره تصمیم گرفتم نوشته هایی که می خونم و حال می کنم یا به یه دردی می خورن رو به اشتراک بذارم.(سمت چپ، زیر دوستان!!).
همه رو به این کار نیک و پسندیده توصیه می کنم.
در ضمن آیدی گوگل منو که میدونین، اونجا اد کنین اشتراکیای همو بخونیم.

-و تو چه می دانی وبتاپ چیست، براستی که اگر از دیار تجلی آرزوها بدوریم، حداقل این شبکه گهگاه نوازشی می دهد، خاطر آزرده را، این هم نمونه اش. اگه اینترنت با سرعت بالا و کامپیوتر با حافظه رم بالا ندارین همین الان قیدش رو بزنین. البته این هم هست، یه نمه سبک تره.