دیدم حالا که بازار مهاجرت داغه بد نیست من هم دست به کار بشم. زیاد نباید مته به خشخاش کجا رفتن گذاشت، همین که نیتت پاک باشه و عنوان عملت هم رفتن باشه خدا قبول می کنه!

بلاگفا برای شرود خیلی ساده و خوب بود اما هیچ توسعه ای توش دیده نمیشد، این بیشتر از همه چی اذیتم میکرد.

!به عنوان مقصد دو تا گزینه مطرح بود(بلاگر و وردپرس دات کام)که بدلایلی که بعدا توضیح میدم من بلاگر رو انتخاب کردم;سلام سیاوش!

به هر حال عزیزان قدم رنجه کنند و از این به بعد به این آدرس تشریف بیارن:

http://bozmy.blogspot.com


و اون دسته از گلایی که از طریق فید به من سر میزدن هم به همون روش با آدرس زیر میتونن ادامه بدن:

http://feeds.feedburner.com/bozmy

• آمریکا، کانادا، انگلیس، فنلاند، سوئد، سوئیس، فرانسه، مالزی، کره، سنگاپور.. . هر روز یه نفر جدید رو میگن رفت. انگار وسط بچه های اون مدرسه یه بمب منفجر شده و هر کی رو پرت کرده یه ور.

میگه : يه زماني جنگ دوستها رو از هم مي گرفت، حالا مهاجرت.

ولی حیف شد، تو 05 دور هم بویم بیشتر خوش میگذشتا! به خدا.

 

 

• همیشه مجبور نیستی با شنیدن اسم پرزیدنت و کلا اخبار قیافت بره تو هم و فحش بدی، اینجوری هم میشه!

(چجوری؟ اینجوری؟ اونجوری!!!)

 

• اوصیکم عباداله به گوگل!(اعم از ریدر، داکیومنت، کروم، پیکاسا، جیمیل و ..) و فیس بوک.

 

 

• تو توی بهترین امتیازای بیلیارد من چیکار می کنی؟

دستم ، سفت،لای چرخ آسیاب گیر کرده،
نه میبُره که چرخ بچرخه،
نه ول میکنه که درد تموم بشه..

خنک ان قماربازی که بباخت هر چه بودش
                    نه بماند هیچش الا هوس قمار دیگر

خیلی حال میکنم با این عبارت "با این همه" ، یه جورٍ باحالیه، یه بی خیالی خاصی توش داره، انگار همه حرفها و استدلال های قبلی رو خیلی راحت می خواد به تخم بگیره، یا اینکه بگه قبول دارما ولی...، خیلی لاشیه!! خوشم میاد. مخصوصا وقتی تو شعر یا ترانه باشه:
با این همه کاری به جز دوست داشتن تو من بلد نیستم...
با این همه ای قلب در به در هرگز ز یاد مبر...

شبیه فرو دادن یه بغض 9 ساله بود وقتی دیشب دیدم احمد باطبی بالاخره از ایران رفته. یه بغض از سال اول دبیرستان تا حالا.

تو این هفته باید با آرش خدا حافظی کنم. این فکر و بقیه مشغله های این روزهام منو پرت می کنه تو یه چمن زار سبز تو حاشیه ی سرخ یه غروب و صدای یه ناقوس تو دوردست روی برج یه کلیسا شنیده میشه و با طنین هر ضربه محکمش یادم میاره که چقدر توی درک و هم قبول واقعیت ضعیفم. و یادم میاره که تموم ظلم بشری میتونه توی یه گلوله یا یه قطره جوهر خلاصه بشه. اینجا خوبه، خلوته. یگان نمیاد.

- داشتم یه نگاه سزسزی به اعلامیه جهانی حقوق بشر مینداختم، به نظرم اومد موارد زیر تو ایران رعایت نمیشه:
1و2و3و5و6و7و8و9و10و11و12و13و16و18و19و20و21و22و23و25و26و27و28و30
خوب شاید ما جزو بشرها نیستیم، ایناش به جهنم چرا ماده شماره 13 رو رعایت نمیکنن؟


- دم فرزندان برومند ایتالیا گرم که تموم تلاششون رو برای شاد کردن دل ما کردن ولی خوب، نشد. کی این ماجرای ایتالیا با این پنالتی ها تموم میشه خدا میدونه.

-بعد از مدت ها استفاده و به نوعی اعتیاد به گوگل ریدر، بالاخره تصمیم گرفتم نوشته هایی که می خونم و حال می کنم یا به یه دردی می خورن رو به اشتراک بذارم.(سمت چپ، زیر دوستان!!).
همه رو به این کار نیک و پسندیده توصیه می کنم.
در ضمن آیدی گوگل منو که میدونین، اونجا اد کنین اشتراکیای همو بخونیم.

-و تو چه می دانی وبتاپ چیست، براستی که اگر از دیار تجلی آرزوها بدوریم، حداقل این شبکه گهگاه نوازشی می دهد، خاطر آزرده را، این هم نمونه اش. اگه اینترنت با سرعت بالا و کامپیوتر با حافظه رم بالا ندارین همین الان قیدش رو بزنین. البته این هم هست، یه نمه سبک تره.